Takimi

Zapraszam Cię do udziału w GRUPIE WSPARCIA dla osób i homo- i biseksualnych!

 

Spotkania grupy będą się odbywać raz w miesiącu w Katowicach. Pierwsze spotkanie odbędzie się 19 kwietnia 2012r. o godzinie 18:00. Miejsce zostanie podane później. Zapraszamy osoby zainteresowane uczestnictwem- bez względu na płeć i wiek. Grupa będzie liczyć ok. 10-12 osób. Czas trwania jednego spotkania to ok. 2 godzin zegarowych. Grupa będzie prowadzona przez dwie psychoterapeutki, z wykorzystaniem metod i technik pomocy psychologicznej.

Udział w grupie wsparcia będzie dla Ciebie okazją do:

- otrzymywania i dawania wsparcia

- dzielenia się swoim doświadczeniem, uczuciami i myślami związanymi, z tym, co na ten moment jest dla Ciebie ważne, trudne, istotne

- zrozumienia i doświadczenia swojej różnorodności

- samopoznania siebie w rożnych wymiarach Twojej osobowości

- edukacji pojęciowej i psychoedukacji z zakresu psychologii płci

- indywidualnej samooceny Twojej  płci i orientacji seksualnej

- przyjrzenia się Twojej  płci psychologicznej, w oparciu o doświadczenie i narzędzia psychologiczne

- pracy psychologicznej w zakresie asertywności, stawiania granic i szukania swoich możliwości, a także rozpoznawania swoich ograniczeń i blokad

-pełniejszego zrozumienia sposobu w jaki nawiązujesz więzi, oraz wchodzisz w bliskie związki

- pracy nad trudnościami, które przeżywasz w relacjach

 

Zapisy poprzez mail: psycholog@teczowka.org.pl

 

Witaj,

w imieniu Komitetu Organizacyjnego III Konferencji Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Gestalt pod nazwą„Psychoterapia Gestalt – schemat, oryginalność, wymiary kontaktu” pragnę zaprosić na naszą konferencję.

III Konferencja PTPG to kolejny krok do integracji gestaltystów w naszym kraju. Twoja  obecność to energia, która jest potrzebna do budowania naszego środowiska, do tworzenia lepszych warunków uczenia się i uprawiania zawodu psychoterapeuty Gestalt oraz możliwości wszechstronnego rozwoju.

 

Podaję szczegóły :

Ø  Konferencja odbędzie się w dniach 14-15 września 2012 r., w hotelu VILLA VERDE,
koło Zawiercia na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej.
Link do strony hotelu: http://www.villaverde.pl,

Ø  W programie przewidziane są wystąpienia planarne oraz warsztaty i dyskusje panelowe. Poprowadzą je goście z zagranicy oraz przedstawiciele naszego krajowego środowiska gestaltowskiego,

Ø  Dojazd oraz koszt noclegu Uczestnik opłaca we własnym zakresie. Konieczność osobistego zarezerwowania noclegu w hotelu. O rezerwacji pokoi decyduje kolejność zgłoszeń.

Do naszej dyspozycji jest: 55 pokoi 2 osobowych – 288zł.
Numer telefonu: 032 670 38 00; 032 670 38 10.

Ø  Opłata konferencyjna obejmuje udział w warsztatach, dyskusjach panelowych oraz wyżywienie i udział w uroczystej kolacji.

 

Uprzejmie proszę o przesyłanie zgłoszeń przez wypełnienie formularza, który mieści się na stronie
w zakładce Konferencja. Koszt opłaty konferencyjnej:

- do 30.04.2012 r. – 480 zł bez VAT,

- od 01.05.2012 r. – 480 zł + 23% VAT.

Zróżnicowanie kwoty o podatek VAT, wiąże się z tym, że PTPG, stanie się płatnikiem VAT.

 

Wpłaty, proszę kierować na konto:
PKO BP: 03 1020 2892 0000 5802 0166 8409 tytułem III konferencja PTPG + imię i nazwisko
Polskie Towarzystwo Psychoterapii Gestalt
ul.Wrocławska 37A/322
30-011 Kraków.

 

Następne informacje zostaną podane na naszej stronie internetowej do 10 marca br. http://www.gestaltpolska.org.pl/pl/konferencje.html.

 

Na koniec informuję również, że przed Konferencją planowane jest Walne Zgromadzenie Członków PTPG, o którym Członkowie Stowarzyszenia zostaną odrębnie zawiadomieni.

 

W kalendarzu chińskim, a więc i w chińskiej filozfii życia opartej o cykl 5-u przemian, 15 lutego zaczyna się wiosna. Nie oznacza to, że w lutym mają zaąć wyrastać pąki kwiatów i listki jednak już wtedy, w głębi ziemi i wszystkigo co życje zaczyna się ruch. A konkretniej – przygotowanie do ruchu. Tak jak w przypadku ziarenka leżącego w zmarzniętej ziemi, które jeszcze nie wypuściło korzeni ani pąka wystająceo ponad grunt. Jednak w nim już zaczynają się zmiany będące przygotowaniem do wzrastania. Podobny ruch zaczyna się w ludziach – wiosna jest czasem oczyszenia po zimie, rozpoczęcia czegoś nowego, kwitnięcia, wzrastania, rozwoju. W jakim kierunku to będzie wzrost? Co ma odejść, spłynąć ze śniegiem po zimie? Co nowego pojawi się w tym roku? Jaki pomysł zakwitnie z tą wiosną? Jaki to ma być rozwój?

Na te i inne pytania poszukiwać będziemy odpowiedzi na warsztacie choreoterapeutycznym „Przygotowanie wiosny”.

Chcesz poszukać swojego ruchu tej wiosny – zapraszam 16 lutego 2012 o godzinie 18:15 do Pracowni Psychologicznej przy Powstańców 36d/510 w Katowicach.

Warsztat jest bezpłatny, potrwa ok. 2 godzin, potrzebny będzie kocyk, wygodny strój i chęć spotkania i ruchu.

Zapisać się można poprzez kontakt ze mną.

Feelings are the life of  the body
just as thinking is the life of the mind.

- Alexander Lowen

„Świadomość jest zamknięta w ciele. Poczucie granic i własności ciała leży u podstaw rozeznania się w świecie, kiedy dziecko uczy się właściwości rzeczy i innych osób.” Tak pisał Giddens gdy rozważał rolę świadomości ciała w kształtowaniu się tożsamości jednostki. Bardzo podobnie na ten temat pisze Marta Bogdanowicz, mająca bogate doświadczenie w prowadzeniu zajęć Metodą Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, a także w badaniu pozytywnego wpływu tych zajęć na rozwój dziecka w sferze emocjonalnej, społecznej, poznawczej i psychomotorycznej. Badania te m.in. ukazują fakt, że zajęcia ruchowe, które umożliwiają budowanie poczucia własnego ciała i własnej tożsamości samodzielnie i we współpracy z innymi członkami grupy, mają znaczący wpływ na sferę emocjonalną dziecka. Staje się ono bardziej wrażliwe i świadome swoich emocji, uczy się je kontrolować i wyrażać w bezpieczny sposób (Bogdanowicz, Kasica 2008).

Ruch jednak, jako medium zmiany i rozwoju ważny jest nie tylko dla dzieci ale dla dorosłych także. Wilhelm Reich jako pierwszy dostrzegł współzależność w funkcjonowaniu psychiki i ciała zauważając, że „nerwica nie jest jedynie przejawem zaburzenia psychicznej równowagi, lecz w o wiele głębszym sensie także wyrazem chronicznego zaburzenia równowagi wegetatywnej i naturalnej ruchliwości.” Wzajemne oddziaływanie psychiki i ciała dostrzegli nie tylko inni psychoterapeuci kontynuujący myśl Reicha ale także wielu zawodowych i profesjonalnych tancerzy, a także łączących te dwie dziedziny choreoterapeutów.

Pozostaje jednak pytanie jak to się dzieje, że taniec i ruch może wpływać na pogłębienie się samoświadomości także tej emocjonalnej? Poniżej przedstawione zostaną teorie stanowiące jedno z możliwych wyjaśnień tego faktu oraz badania potwierdzające faktyczny wpływ choreoterapii na sferę emocjonalną człowieka dorosłego.

Kwestią, od której należałoby zacząć jest fakt zauważony już przez Karola Darwina a mianowicie, że ruch wzmacnia ekspresję emocjonalną oraz pozwala uwolnić napięcie związane z emocjami (Darwin 1988).  Już człowiek pierwotny, używając własnych rytmów, dźwięków wokalnych i dostępnych instrumentów perkusyjnych tańczył, by wyrazić strach, lęk, radość czy złość i pozbyć się napięcia z nimi związanego, co zgadza się z teorią Darwina, zakładającą, że ogólnie taniec związany jest przede wszystkim z koniecznością rozładowania napięcia emocjonalnego, zarówno przykrego jak i przyjemnego (Koziełło 2002). Sama ekspresja emocjonalna dająca wyraz napięciu związanemu z odczuwaniem różnorakich emocji nie prowadzi jeszcze do budowania świadomości przeżywanych emocji. Bardzo ważna w tej kwestii jest ludzka zdolność do refleksyjnego myślenia, które wyraża się przede wszystkim w myśleniu symbolicznym. Averill ujmuje to następująco: „Zdolność symbolicznego myślenia jest tym czynnikiem, który sprawia, że refleksyjne doświadczenie jest możliwe. Najlepszym przykładem jest tutaj język (nazywam emocję, odnoszę się do jej pojęcia i przestaje być ona niedookreślonym pobudzeniem ale właśnie tą emocją). Pojęcia mogą wyrażać się nie tylko poprzez język ale i poprzez sztukę. Dzięki niej szczegółowe pojęcia emocjonalne zyskują swą ekspresję.” Taką właśnie ekspresją może być każda forma ruchowa i taneczna, która może być symbolicznym wyrazem jakiegoś doznania emocjonalnego podlegającego jednocześnie świadomej refleksji nad własnym doświadczeniem.

Dodatkowym elementem mającym znaczenie w pogłębianiu samoświadomości jest fakt, iż w trakcie zajęć choreoterapii uczestnicy mogą doświadczać siebie w kontekście różnych spraw i relacji, często takich, które przekraczają ich dotychczasowy obszar doświadczania siebie. Joseph Zinker nazywa taki proces poszerzaniem obrazu własnego Ja. Pisał on tak: „aby rosnąć, rozwijać się jako człowiek (…) muszę rozwijać swój obraz samego siebie”.  Zakłada on, iż człowiek jako osoba składa się z biegunowości (jest i miły i nieprzyjemny zarazem, twardy i miękki, kobiecy i męski, elastyczny i sztywny itd.). Koncepcja ta nawiązuje po części do jungowskich archetypów Jaźni i Cienia. Sednem teorii Zinkera jest fakt, że zdrowy, zintegrowany wewnętrznie człowiek może doświadczać siebie na wiele różnych sposobów gdyż ma świadomość wszystkich swoich biegunowych cech i ambiwalentnych uczuć. To sprawia, że ma dostęp takiego zachowania, które jest w danej sytuacji najbardziej adekwatne i potrzebne, aby sobie z nią poradzić. Mówiąc obrazowo człowiek może być miękki i uprzejmy ale w sytuacji zagrożenia ma możliwość stania się twardym i stanowczym nie czując jednocześnie, że robi coś co nie współgra z jego Ja gdyż wie, że może być i taki i taki. Wielu ludzi jednak nie ma świadomości swych biegunowych cech, akceptuje siebie tylko w ograniczonym zakresie, co prowadzi do sztywności zachowania i problemów w radzeniu sobie z różnymi sytuacjami życiowymi, do konfliktów wewnętrznych czy interpersonalnych (Zinker 1991). Uświadomienie sobie tego faktu jest też jednym z głównych celów pracy psychoterapeutycznej w podejściu Gestalt ale ma też miejsce w trakcie uczestnictwa w choreoterapii gdzie doświadczanie siebie w ruchu, w różnych sytuacjach i kontekstach, prowadzi do ciągłych zmian i poszerzanie zakresu świadomości (także tej emocjonalnej).

Świadomość własnych emocji, często ambiwalentnych, oraz ogólnie biegunowości własnej osoby ma wiele wspólnego z procesem regulacji własnego zachowania (Zinker 1991), który to stał się tematem badań Aliny Kolańczyk. Badała ona wpływ dwóch różnych systemów regulacji zachowania oraz ich przejawy we wzbudzaniu emocji i myśleniu. Pierwszy system, bezpośredniej regulacji zachowania związany był ze świadomością zmysłowo-afektywnego integrowania informacji (A), drugi, pośredni związany był ze świadomością refleksyjnego przetwarzania informacji (R). Kolańczyk twierdzi, iż oba te systemy współuczestniczą w budowaniu treści doświadczenia przy czym zakłada, że „świadomość, także introspekcyjna, obejmuje w większym stopniu ten system regulacji zachowania, który jest aktywniejszy i ma większy wpływ na zachowanie podmiotu.” W związku z tym autorka stwierdza, że jeśli przedmiotem badań uczyni się proces rozwiązywania problemów to uzyska się wyższe wskaźniki refleksyjnego przetwarzania informacji niż znaczeń zmysłowo-afektywnych, gdyż refleksyjne przetwarzanie informacji jest w tym wypadku bardziej aktywne i niezbędne w wykonaniu zadania. Sytuacja wygląda analogicznie w przypadku badania większego zaangażowania systemu znaczeń afektywno-zmysłowych w wykonywane zadanie. Twierdzenie to znalazło przez Kolańczyk potwierdzone w jej badaniach, a także w badaniach jej magistrantki (Kolańczyk 1997). W związku z powyższym można przypuszczać, iż osoba zaangażowana w udział w zajęciach choreoterapii gdzie metodą pracy jest ruch i taniec, będzie miała większą świadomość aktywności zmysłowo-afektywnej a więc będzie miała większą łatwość w uświadamianiu sobie tego, czego doświadcza w trakcie zajęć, w tym także odczuwanych emocji.

Innymi badaniami, które skupiają się już konkretnie na wpływie terapii tańcem na afekt i ludzką emocjonalność są badania Arlynne Stark i Diany Brooks, przeprowadzone pod koniec lat 80’ ubiegłego wieku (Stark, Brooks 1989). Badanie przeprowadzone zostały na dwóch grupach osób biorących udział w zajęciach choreoterapii, w jednej grupie znalazły się osoby niezaburzone, w tzw. normie a w drugiej osoby hospitalizowane psychiatrycznie. Badania zostały przeprowadzone przed rozpoczęciem terapii tańcem i po jej zakończeniu, poprzez zastosowanie testu Multiple Affect Adjective Check List (MAACL) Zuckermana i Lubina. Test składa się z list przymiotników określających stan emocjonalny ogólny oraz aktualnie doświadczany w ramach trzech skal: depresyjności, lękowości i wrogości. Na podstawie otrzymanych wyników autorki badań stwierdziły, że udział w zajęciach choreoterapii ma znaczący wpływ na stan emocjonalny uczestników. Największe różnice można było dostrzec na skali depresji i lęku, gdzie zaobserwowano znaczne obniżenie wyników na tych skalach, ponad to nie stwierdzono istotnych różnica pomiędzy obydwiema grupami badawczymi (Stark, Brooks 1989).

Z powyższych rozważań teoretycznych oraz badań empirycznych wynika, że choreoterapia jako metoda może mieć istotny wpływ na doświadczanie przez człowieka swojej emocjonalności. Choć w tej materii jest wciąż zbyt mało badań stanowiących wsparcie dla bogatej wiedzy teoretycznej oraz doświadczeń praktyków. Wynikać to może przede wszystkim z trudności metodologicznych związanych z pomiarem oddziaływań terapeutycznych na sferę emocji i świadomości, zwłaszcza zaś samoświadomości. Nie miej jednak choreoterapia może być i jest w dużej mierze, jednym ze szczególnych oddziaływań pomagających zwiększyć świadomość tego, jakie emocje i uczucia przeżywa się w danym momencie. Taka właśnie samoświadomość może też przekładać się na ogół przeżywania i doświadczania siebie dzięki czemu życie uczestnika zajęć choreoterapii ma szansę stać się bardziej różnorodne, a jego przeżywanie pełniejsze.

BIBLIOGRAFIA:
Lowen A., The Spirituality of the Body
Zinker J., Twórczy proces w terapii Gestalt.
Kolańczyk A., O współzmienności emocji i poznania. Przegląd psychologiczny tom 40
Giddens A. Nowoczesność i tożsamość.
Reich W., Funkcja orgazmu.
Averill J. R., Czuję więc jestem – myślę. W: Ekman P., Davidson R. (red.) Natura emocji. Podstawowe pytania.
Brooks D., Stark. A., The effect of dance/movement therapy on affect: A pilot study.  American Journal of Dance Therapy 11/ 2
Bogdanowicz M., Kasica A., Ruch rozwijający dla wszystkich.
Darwin K., O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt.

W nadchodzącym Nowym Roku 2012 życzę wszystkim Wam gracji i elastyczności w ruchach, otwarego i ciekawego umysłu, wzbogacających doświadczeń oraz spokoju w przyjmowaniu rzeczywistości, a także łatwości poszukiwania dla siebie coraz to nowych możliwości kwitnięcia i rozwoju.

Polecam lekturę czasopisma wydawanego przez Europejskie Centrum Studiów Psychoterapeutycznych w ramach  anglo-norweskiej współpracy.

Jest to 5 numerów dostępnym do ściągnięcia za darmo ze strony Centrum i są one w większości poświęcone badaniom i studiom nad różnymi metodami psychoterapeutycznymi.

Czasopismo to zostało udostępnione za darmo aby zachęcać psychoterapeutów i studentów psychoterapii do pogłębiania swojej wiedzy na temat psychoterapii a także angażowania się w badania naukowe na ten temat.

Czasopismo jest dostępne tutaj: www.eurocps.eu/researchjournal

Zapraszam do lektury.

Po co i dlaczego piszę ten artykuł? Trywialna odpwiedź „dlatego, że nie ma jeszcze żadnego wpisu na październik” niewiele wnosi i nie mówi nic o tym jak konkretnie można to zmienić ale już odpowiedź „bo chcę” np. „zacząć znowu sezon na stronie i podzielić się przemyśleniami po przeczytaniu książki „Gestalt. Sztuka kontaktu””, mówi coś o moich zamiarach i otwiera szerokie możliwości ich realizacji. Podobnie myślenie towarzyszy psychoterapeucie Gestalt – odpowiedź na pytanie, dlaczego (choć poznanie przyczyny też jest ważne) nie zawsze daje możliwość wprowadzenia zmian, ponieważ nie wiadomo co klient chce osiągnąć. Serge Ginger, francuski Gestaltysta i autor wspomnianej książki, w ten sposób pisał o różnicy między psychoterapią Gestalt a psychoanalizą będącą w owym czasie głównym nurtem psychoterapii:

 

Stanowiąc uzupełnienie psychoanalizy, która podejmuje rozległe wykopaliska archeologiczne, ażeby odkryć w ten sposób ślady i znaczenia naszej przeszłości (która nas częściowo warunkuje), Gestalt rzuca światło na teraźniejszość i przyszłość, wyzwala wolność tworzenia nowych jakości.

 

Ginger płentuje ten wywód odniesieniem do chińskiego przysłowia, które mówi że latarnia umieszczona z tyłu wozu nie oświetla drogi do przodu.

W psychoterapii Gestalt bardzo ważne jest pojęcie kontaktu – czyli spotkania osoby z inną osobą lub jej środowiskiem, w którym możliwa jest wymiana. Istnieje założenie, że wszelkie urazy emocjonalne i trudności powstają w relacji z drugim człowiekiem, więc tylko w kontakcie i relacji mogą one zostać przezwyciężone. Fritz Perls jako pierwszy zaczął kłaść nacisk na takie rozumienie procesu psychoterapeutycznego i jako pierwszy zrezygnował z psychoanalitycznej kozetki siadając z klientem twarzą w twarz w fotelu i to dlatego do tej pory w gabinecie Gestaltysty znajdują się dwa identyczne fotele stojące naprzeciw siebie. Terapeuta i klient siedzą naprzeciw siebie, skierowani do siebie wzajemnie i dzięki temu możliwa staje się właśnie wymiana i pomoc. W takim układzie przestrzennym łatwiej zwracać uwagę nie tylko na to, co się mówi, ale także jak się mówi. W psychoterapii Gestalt wszystko, co dotyczy drugiej osoby, jest jednakowo ważne: jej historia, emocje, myśli, odczucia z ciała. W takiej sytuacji obydwie osoby są sobie równe, mają jednakową możliwość i odpowiedzialność kształtowania tego, co się wydarzy na spotkaniu terapeutycznym.

 

Ponadto w Gestalcie bardzo istotne jest tzw. tu i teraz, czyli rozważanie wszystkich przeszłych i przyszłych trudności oraz wyzwań w kontekście tego jak kształtują one teraźniejszość klienta. Nie oznacza to, że w psychoterapii Gestalt pomija się historię i wszelkie przeszłe przyczyny zdarzeń dziejących się w teraźniejszości. Wynika to raczej z założenia, że przeszłości nie można zmienić, przyszłość jest nieodgadniona a jedyne co jest i na co ma wpływ i klient i terapeuta to tu i teraz.

 

Powyższe założenie związane jest bezpośrednio z naczelnym celem i sposobem pracy w psychoterapii Gestalt, czyli z poszerzaniem świadomości. Terapeuta wraz z klientem rozmawiają o tym, co klient robi i czuje w różnych sytuacjach oraz poszukują, czego klient potrzebuje i z czym ma trudności. To wszystko sprawia, że klient wie więcej o sobie, swoich uczuciach, myślach i potrzebach, dzięki czemu może wraz z terapeutą poszukiwać nowych sposobów i możliwości rozwijania siebie, zmieniania, przezwyciężania trudności i sięgania po rzeczy dla siebie ważne.

 

Tak w wielkim skrócie można przedstawić odpowiedź na pytanie po co są w gabinecie Gestaltysty dwa fotele zamiast jednej kozetki. Pytanie „po co?” jest jednym z najważniejszych pytań w psychoterapii Gestalt gdyż inaczej niż pytanie „dlaczego?” jest pytaniem o skutek nie o przyczynę. Jest to pytanie o to, jaki skutek chce klient osiągnąć robiąc to czy tamto a psychoterapia Gestalt jest procesem poszukiwania nowych możliwość robienia tego tak by klient mógł realizować siebie i osiągać to czego potrzebuje.

 

W związku z trwającymi wakacji ogłaszam przerwę do października 2011.

Życzę wszystkim udanego wypoczynku!

 

Zapraszam do kontaktu, jeżeli potrzebujesz wsparcia w trudnej sytuacji życiowej, trapią Cię wątpliwości, różne pytania lub gdy po prostu potrzebujesz rozmowy. Pomagam, jeśli masz problem z zaakceptowaniem swojej orientacji psychoseksualnej, jeśli Twoi bliscy jej nie akceptują, lub nie wiesz, jak im o niej powiedzieć albo, co dalej robić.

Tą ofertę pomocy kieruję do osób wyszystkich barw LGBT. U mnie spotkasz się ze zrozumieniem, akceptacją.

Pomoc możliwa jest zarówno w postaci prywatnego, odpłatnego umówienia się na psychoterapię, jak i bezpłatnych porad mailowych oraz rozmów i spotkań na dyżurach odbywających się w ramach współpracy ze Stowarzyszeniem Tęczówka.

Prywatnie na spotkanie można umówić się telefoniczne w dowolnym czasie. Bezpłatne rozmowy w ramach dyżuru odbywać się będą raz w miesiącu w każdy 3 piątek miesiąca od godziny 17 do 20 – w celu umówienia się proszę również o kontakt telefoniczny.

Porady mailowe natomiast są udzielane stale – staram się odpisywać do 3 dni roboczych.

ZAPEWNIAM POUFNOŚĆ I DYSKRECJĘ - wszystko, co powiesz, bądź napiszesz, zostanie między nami.

Pomoc i wsparcie kierowane są także do partnerów i bliskich osób LGBT.

Dane kontaktowe:

tel: 602712497

mail: psycholog@teczowka.org.pl

Decyzja o przyjściu na psychoterapie czy do psychologa to, jak wynika z doświadczenia mojego i moich klientów, ważny i złożony proces. Ten artykuł wskazuje, na co warto zwrócić uwagę w drodze od dostrzeżenia jakiejś swojej trudności czy też potrzeby rozwoju do spotkania w gabinecie psychoterapeuty.

Istotny moment to dostrzeżenie potrzeby skorzystania z pomocy. W tym momencie rodzi się chyba najwięcej wątpliwości i pytań. Powody spotkania z psychoterapeutą mogą być bardzo różne. Osoby często zadają sobie pytania: „czy w ogóle jest sens iść na spotkanie”, „czy mój problem jest w ogóle problemem”, „czy moją sprawą warto się zajmować” i „czy to w ogóle coś pomoże”?

Wszystkie kwestie, z jakimi przychodzi się do terapeuty są jednakowo ważne i warte uwagi – nie ma mniejszych czy większych problemów, mniej albo bardziej ważnych spraw.

To, co jest naprawdę ważne to fakt, że ktoś chce w ogóle przyjść, spotkać się i zająć swoją sprawą i razem z terapeutą poszukać czy i jaka zmiana jest możliwa.

Kolejny moment to wybór psychoterapeuty. Niezależnie czy kontakt do psychoterapeuty dostajesz od bliskich, znajomych czy znajdujesz w Internecie ważne by dowiedzieć się czegoś o swoim przyszłym terapeucie. Na co warto zwrócić uwagę przy tej decyzji?

Po pierwsze warto dowiedzieć się czegoś na temat nurtu psychoterapii, w jakim terapeuta szkolił się i pracuje oraz czy i jaki posiada certyfikat (kto firmuje jego pracę). Kwalifikacje i kompetencje można też prześledzić poprzez dopytanie o doświadczenie zawodowe psychoterapeuty. Po drugie, warto dowiedzieć się czy psychoterapeuta pracuje pod superwizją, tzn. czy regularnie spotyka się ze starszym stażem i doświadczeniem psychoterapeutą, z którym omawia i konsultuje pracę ze swoimi klientami w celu udzielania im lepszej i efektywniejszej pomocy.

Te wszystkie formalne kwestie są nie mniej ważne od twoich własnych osobistych odczuć. Psychoterapeuta to osoba, której zawierzamy swój rozwój czy kłopot, ważne by dobrze czuć się w relacji ze swoim terapeutą, by mieć gotowość do zaufania. Pełniejsze zaufanie przychodzi wraz z poznaniem się i współpracą, jednakże na ten temat trudno jest pisać o jakichkolwiek wskazówkach gdyż psychoterapia to proces tak niepowtarzalny jak każda z osób, która na nią się zgłasza.